60/40

19 oktober 2020

“Alles van waarde is weerloos”. De bekende dichtregel van Lucebert uit het gedicht “de zeer oude zingt” is zeker van toepassing op het beleggingsjaar 2020.
Nu duurt het nog ruim twee maanden voordat de boeken voor dit jaar worden gesloten. Maar ondanks het herstel van de afgelopen weken zoals vorige week beschreven zal er veel moeten gebeuren voordat de waarde-aandelen weer op niveaus staan van begin van dit jaar. Echter als iets waarde heeft zal het vroeg of laat moeten blijken. Niet voor niets is het gezegde dat “Kwaliteit komt uiteindelijk boven drijven”. Nu zijn het vooral de bedrijven die forse verliezen maken en waarvan maar moet worden afgewacht of zij ooit een vergoeding gaan betalen aan de kapitaalverschaffers.
Dat er waarde is bleek deze week. Het vastgoedfonds Unibail Rodamco is een van de sterkste stijgers. De oorzaak hiervan is dat een aantal aandeelhouders het herstelplan van de directie onnodig vinden. Het bedrijf wil haar kapitaalstructuur versterken door uitgifte van nieuwe aandelen. Dat gaat ten koste van de bestaande aandeelhouders omdat de winst—die hetzelfde blijft—verdeeld moet worden over meer aandelen. Twee Franse investeerders die 4% in bezit hebben willen dit niet. In hun ogen is het beter om de diverse winkelcentra op termijn te verkopen tegen een acceptabele prijs. Op die manier komt de waarde van het bedrijf beter tot uiting. Want dat de intrinsieke waarde fors boven de huidige beurskoers ligt is duidelijk. Ook het gegeven dat Hema naar alle waarschijnlijkheid wordt overgenomen door investeringsmaatschappij Parcom geeft aan dat de laatste gelooft in de waarde van de winkelketen. En dat terwijl er veel analisten vinden dat fysieke winkels op sterven na dood zijn. Een andere wetmatigheid in het handboek beleggerswijsheden is dat een zogenoemde 60/40 portefeuille ideaal is. Een dergelijke portefeuille bestaat voor 60% uit aandelen en voor 40% uit obligaties. De gedachte erachter is dat het fundament van een dergelijke portefeuilles obligaties zijn. Zij hebben jaarlijks een vaste inkomstenstroom en ook kapitaalzekerheid. Een obligatie van een gerenommeerde debiteur keert uiteindelijk haar nominale waarde uit. Daar komt bij dat als de aandelenkoersen dalen beleggers vluchten in obligaties waardoor het verlies wordt gedempt. In de afgelopen jaren werkte een dergelijke strategie duidelijk. Echter of dat vandaag de dag nog is moet worden afgevraagd. Allereerst natuurlijk omdat obligaties op dit moment geen inkomsten geven. Nederland leent tegen 0% en zelfs Griekse leningen waarvan veel analisten een aantal jaren geleden dachten dat het failliet zou gaan vergoeden op 10-jaar basis maar 0,78%. Daarnaast zullen de koersen van obligaties fors dalen vanaf het huidige niveau als de rente gaat stijgen. Het fundament van de portefeuille heeft betonrot, zo stelde recent een strateeg. Dat stelt natuurlijk vermogensbeheerders voor de moeilijk taak waar het geld in te investeren. Immers het op bank zetten kost de belegger geld, gezien de negatieve rente. Volledig 100% in de afgestrafte waarde-aandelen?